Ovim rediteljskim izborom interpretacija je usmjerena na istraživanje lika, te fenomene ludila i sna.

Reditelj je vizuelnim i zvukovnim scenskim znakovima, kao i stilom igre, scenski izgradio ne-realističan, sumanuti svijet iskrivljene etike i logike, čija atmosfera odiše nelagodom, strahom i užasom, a ponekad i apsurdnom komikom.

Kao osnovna rediteljska ideja nameće se svojevrsno prostorno izmještanje, lokalizacija.

Tekst o predstavi “Bez portfelja” ne može stati u okvir pozorišne kritike, kako glasi naziv ove rubrike.

U ovoj predstavi autori aludiraju konkretno na našu političku scenu: razne likove koji pokrivaju javne pozicije, koje im ne pripadaju ni po znanju ni po manirima, opšteprisutno neznanje, nepotizam i, nadasve, koristoljublje.

Živa dramska materija formalizuje se i estetizuje, junakinje se tretiraju kao znakovi, nositeljke ideja, glasovi jednog postdramskog poliloga.