Autori predstave „Ana Karenjina“ pristupili su Tolstojevom klasiku na jedini etičan, intelektualno i umjetnički pošten, a ipak ne tako čest način: kao krajnje poznatoj priči.

Ova predstava podsjeća na Brukov „prazan prostor ili „siromašno pozorište“ Grotovskog.

„Ana Karenjina“ je pozorište koje puca pravo u otvoreno srce.

Značenjska otvorenost i slojevitost izvornog teksta gubi se, nažalost, u skraćenjima i dramatizaciji Stefana Boškovića i inscenaciji Danila Marunovića.

Stavljanjem zabavljačke komponente iznad društveno-kritičke, predstava u najvećoj mjeri djeluje baš kao lažno blještavi, isprazni spektakli koje tobože kritikuje.

Na kraju, osjećamo se kao nevoljni učesnici jednog rijalitija.