Osnovne mane vrlo korektne predstave su nedostatak kompleksnijeg sagledavanja tema kojima se bavi, zbog čega nam djeluje kao isuviše opšta i ilustrativna skica složenih procesa.

Svoju umjetničku uzbudljivost ove predstave crpu iz fenomena same igre, ispitivanja fizičkih granica samog izvođačkog čina koji tako postaje epicentar našeg pozorišnog interesa i, najzad, iz performativnog poigravanja sa formom.

Bilo je očigledno da je kriterijum za odabir ovih predstava bio njihov umjetnički potencijal, bez konkretne izdvojene teme koja bi objedinila predstave festivala u jednu cjelinu.

Prelazak iz dramskih djelova u muzičke ničim nije motivisan, nego pjesme djeluju prosto kao intermeca ili zasebni međučinovi, dok sve zajedno podsjeća na konvencionalne televizijske emisije kolažnog tipa.

Ne možemo da se otmemo utisku da je „Slavuj“ jedan ne samo površan, već i amaterski odrađen projekat.

Ono što dobijamo kao takvu, na dokumentarnom materijalu utemeljenu i fragmentizovanu biografsku rekonstrukciju ne samo da nam nije dovoljno, već je to često patetično i banalno.