Izvornik je pretrpio promjene koje bi se mogle okarakterisati kao kozmetičke, budući da ni na koji suštinski način ne korespondiraju sa trenutnim duhom vremena u kome odrastaju najmlađe generacije.

Obilje scenskih znakova i razrađenost epizoda idu na uštrb motiva inicijacijskog putovanja i potiskuju glavni narativni plan koji evocira Gerdino (i Kajevo?) sazrijevanje.

Ova predstava zamišljena je kao još jedan u nizu pokušaja savremenih čitanja i reinterpretacija klasika.

Ostajemo zatečeni suvoparnošću prikaza istorijskih ličnosti iz kojih je isisano ne samo ono što bi ih moglo učiniti izuzetnim i čarobnim, već i sve ono elementarno što nam omogućava da ih identifikujemo.

Osnovne mane vrlo korektne predstave su nedostatak kompleksnijeg sagledavanja tema kojima se bavi, zbog čega nam djeluje kao isuviše opšta i ilustrativna skica složenih procesa.

Svoju umjetničku uzbudljivost ove predstave crpu iz fenomena same igre, ispitivanja fizičkih granica samog izvođačkog čina koji tako postaje epicentar našeg pozorišnog interesa i, najzad, iz performativnog poigravanja sa formom.