Godinu na izmaku obilježila je čudna pojava – u istoj godini i u istom pozorištu izvedena su dva izvođenja istog teksta.

Ovaj komad slavi sposobnost igre koja nas definiše od djetinjstva, poziva na distanciranje od obaveza i svojih i tuđih očekivanja.

Stvari su jasne: premijera “Tri sestre” projektovana je kao događaj rehabilitacije bivšeg ambasadora i pomalo zaboravljenog reditelja u polju umjetnosti, i to opštim plebiscitom.

Međutim, osim radikalnog neuvažavanja ovih činjenica, produkcija predstave “Na ivici neba” otvara i druge vrlo krupne probleme, koji se tiču rediteljske autentičnosti.

Osnovna rediteljska zamisao počiva na depatetizaciji Čehovljevog teksta, čije je fino dramsko tkanje istovremeno razoreno i sačuvano.

Čehovljev tekst je prenijet gotovo u cjelini, ali anti-naturalistički izraz i performativni elementi u glumačkoj interpretaciji stalno prave otklon od realnosti kreirajući efekat začudnosti.