Sličan utisak „papajzjanije“ karakteriše i rediteljski pristup, za Neškovića već karakteristično usmjeren ka pukoj, ispraznoj, spoljašnjoj atraktivnosti.

Ovo je jedna od onih predstava za koje se stiče utisak da su rađene na brzinu, bez istinske posvećenosti i potcjenjivajući publiku.

Ključni problem ovog komada je to što se ne uspijeva izaći iz prostora banalnih, popularnih anti-patrijarhalnih klišea koji nemaju nikakvih kapaciteta da nam se obrate na politički način.

Međutim, ono što je predstavi „Carevo novo odijelo“, kojom je zatvoren festival, dalo naročiti značaj, jeste kontekst u kome je izvedena: za građane agonične višemjesečne „igre prestola“ u Kotoru.

Vizuelnim trikovima i odmaku od realističnosti uprkos, predstava ne nudi više od scenske ilustracije, odnosno „lektirnog naslova“ koji šematski-skicozno prepričava Šekspirovo djelo.

U ovom rediteljskom prevodu, kroz gruba i nespretna skraćenja teksta, tekstualne intervencije i loše glumačke interpretacije izgubljen je ne samo narativ, već i poetski, intelektualni, psihološki, filozofski i politički slojevi teksta.