Ovaj komad slavi sposobnost igre koja nas definiše od djetinjstva, poziva na distanciranje od obaveza i svojih i tuđih očekivanja.

Stvari su jasne: premijera “Tri sestre” projektovana je kao događaj rehabilitacije bivšeg ambasadora i pomalo zaboravljenog reditelja u polju umjetnosti, i to opštim plebiscitom.

Međutim, osim radikalnog neuvažavanja ovih činjenica, produkcija predstave “Na ivici neba” otvara i druge vrlo krupne probleme, koji se tiču rediteljske autentičnosti.

Osnovna rediteljska zamisao počiva na depatetizaciji Čehovljevog teksta, čije je fino dramsko tkanje istovremeno razoreno i sačuvano.

Čehovljev tekst je prenijet gotovo u cjelini, ali anti-naturalistički izraz i performativni elementi u glumačkoj interpretaciji stalno prave otklon od realnosti kreirajući efekat začudnosti.

Narativ i odnosi među junacima, svi elementi koji potencijalno nose značenje usidreno u tekstu jedva uspijevaju da se konstituišu jer se to konstituisanje stalno ometa različitim oblicima “otkačenosti”.