Scenski jezik definisan je opštom kičastom površnošću, neosmišljenom i neprimjerenom infantilnošću koja se uklapa u manir najlošijeg pozorišta za djecu, određenog vikanjem i kreveljenjem.

Ovo što je dopisano kroz dramatizaciju i rediteljske intervencije zapravo je svijet jeftinih orijentalnih serija i rijalitija, svijet stereotipa, prostakluka i primitivizma.

Oni koji su znali šta mogu da očekuju od Diega De Bree, i od savremenog pozorišta uopšte, nisu se ni nadali realističkom, hronološki sređenom i koherentnom slijedu događaja, ali su ovdje odveć izostale osnovne informacija potrebne da bi se događaj istorijski situirao.

Vizinova ličnost je ultra-idealizovana, njegov život prikazan je sladunjavo kao neko ostvarivanje “američkog sna” – posreduje se ideja da i siromašna djeca, lišena iste “startne pozicije" kao imućnija, samo ukoliko su marljiva i završe škole, mogu postići sve.

Nastup izvođača, ispunjen žestoko eruptivnom energijom, koja uspostavlja snažnu čulnu, energetsku razmjenu sa publikom, ključan je za uspjeh predstave, zasnovane na ideji pobune protiv opresivnog, duhovno uništavajućeg konformizma, koji je nužna podloga za “vječni fašizam” – duboko ukorijenjen u samoj strukturi kapitalizma.

U ovoj predstavi osjećamo zamorenost reditelja, odnosno slabljenje inspiracije za ono prevashodno „scensko“: neke od scena već smo vidjeli u njegovim ranijim predstavama.