Rezultat bi bio zadovoljavaljući u slučaju da se radilo o nekoj teatarskoj vježbi – ali ova predstava ne djeluje značenjski i estetski kompletna, jer određene ideje ostaju i suviše pojednostavljene i nerazvijene u šturim dijalozima likova.

Ono što ovdje vidimo, su, naime, opšta mjesta anti-mizoginog kolokvijalnog diskursa koji nije ništa manje stereotipan i nefunkcionalan od “afirmativnih” patrijahalnih stereotipa o ženama.

Možda je cilj da se sačuva crnogorska tradicija i istorija i da se iskaže potreba za humanošću, ali sve to sugerisano je kroz krajnje simplifikovane likove i situacije, uz audio-vizuelno efekte svedene na dopadljivi dekor, stvarajući jedno posve zamršeno, zamagljeno i nedorečeno scensko ostvarenje.

Predstava „Inspekcija“ i pored namjere da u Gogoljevom maniru potegne neke mračne teme kao što su čovjekova vječita borba za vlast, malograđanština, sujeta i pohlepa, nije dobila sadržaj britke satire, već neukusne, banalne i nadasve amaterske izvedbe, i to u svakom svom segmentu.

Predstava u cjelini je tematski neusmjerena, konceptualno neizoštrena, rediteljski nekoherentna, stilski i značenjski nedosljedna. Šupljost “crtajućih” replika dodatno je podvučena podcrtavajućim, prvoloptaškim radnjama kojima se pokušava ispuniti vrijeme i idejno bespuće.

Ali, dramaturški problemi nisu glavni problem ove predstave. Njen glavni problem je što ne nudi iole značajan i savremenim uslovima hiper-konzumerizma dorastao odgovor na pitanje – zašto je loše ako djeca ne mogu da se zadovolje jednom igračkom?