Međutim, široka je percepcija da najjači i najupečatljiviji utisak ovogodišnjeg festivala nisu predstave, nego publika, čije većinsko ponašanje je gotovo onemogućavalo odvijanje programa, i to potpuno bez obzira na njihov manji ili veći kvalitet.

Režija Obrada Nenezića nije donijela neko kreativnije predstavljanje idejno neizazovnog teksta, postavka je formalno zastarjela, nemaštovita, jednodimenzionalna, lišena bilo kakvog dojmljivijeg scenskog koncepta i osobene poetike, u tolikoj mjeri da je možemo okarakterisati diletantskom.

Izvedba “Kapital – djeca” veoma je dragocjena kao jedan, vidljivi dio mnogo značajnijeg radioničarskog procesa, koji je nosio i ostvario potencijal da njegovi mladi učesnici razvijaju kreativnost, kritičko mišljenje, solidarnost, komunikativnost, da prodube i osvijeste neke bitne teme, postave neka bitna pitanja, uče scenski jezik, i približe se pozorištu.

Reditelj Veljko Mićunović, oslanjajući se na univerzalnost značenja predloška, koji nesumnjivo sadrži neku društvenu kritiku i danas, napravio je vrlo korektnu predstavu, ubjedljivo izoštrivši atmosferu apsurda, nerazlučive mješavine stvarnog i košmarnog, tragičnog i komičnog.

Iako je prisutna gradacija u smislu korištenja sve težih droga i deklarativnog sve većeg propadanja aktera, oni su suštinski isti – bezlični i depsihologizovani od početka do kraja, pa predstava djeluje rasplinuto i sporadično ponavljajuće monotono, lišeno koncentrisane, specifično pozorišne snage.

Predstava koju smo vidjeli u KIC-u ima sistemsku grešku na nivou ukupnog rediteljskog diskursa koji ostaje zaglavljen na pola puta između mogućeg brutalno naturalističkog i ekspresivnog, apstraktnog i simboličkog scenskog jezika