Režija Obrada Nenezića nije donijela neko kreativnije predstavljanje idejno neizazovnog teksta, postavka je formalno zastarjela, nemaštovita, jednodimenzionalna, lišena bilo kakvog dojmljivijeg scenskog koncepta i osobene poetike, u tolikoj mjeri da je možemo okarakterisati diletantskom.

Izvedba “Kapital – djeca” veoma je dragocjena kao jedan, vidljivi dio mnogo značajnijeg radioničarskog procesa, koji je nosio i ostvario potencijal da njegovi mladi učesnici razvijaju kreativnost, kritičko mišljenje, solidarnost, komunikativnost, da prodube i osvijeste neke bitne teme, postave neka bitna pitanja, uče scenski jezik, i približe se pozorištu.

Reditelj Veljko Mićunović, oslanjajući se na univerzalnost značenja predloška, koji nesumnjivo sadrži neku društvenu kritiku i danas, napravio je vrlo korektnu predstavu, ubjedljivo izoštrivši atmosferu apsurda, nerazlučive mješavine stvarnog i košmarnog, tragičnog i komičnog.

Iako je prisutna gradacija u smislu korištenja sve težih droga i deklarativnog sve većeg propadanja aktera, oni su suštinski isti – bezlični i depsihologizovani od početka do kraja, pa predstava djeluje rasplinuto i sporadično ponavljajuće monotono, lišeno koncentrisane, specifično pozorišne snage.

Predstava koju smo vidjeli u KIC-u ima sistemsku grešku na nivou ukupnog rediteljskog diskursa koji ostaje zaglavljen na pola puta između mogućeg brutalno naturalističkog i ekspresivnog, apstraktnog i simboličkog scenskog jezika

S obzirom da se radi o diplomskoj predstavi, treba reći da je većina glumaca pokazala umjetničku zrelost u smislu interepretacije ovog postdramskog teksta, dekonstruisane forme, u kojem sigurno nije lako pronaći tačke oslonca za tumačenje lika.