Mladenovićevo rediteljsko čitanje, koje u prvi plan izoštrava ambivalentnost polnosti, kao metaforu za svaku razlikovnost i „drugost“, opravdan je, savremen, komercijalno probitačan, i u okviru „političke korektnosti“ provokativan pristup domaćem dramskom klasiku.

Pozorište za mlade veoma je osjetljivo, koliko i njegova publika, i njegovo kreiranje zahtjeva veliku mjeru delikatnosti i suptilnosti, što u slučaju predstave „Kavez“, uprkos pohvalnom odabiru tema, nije ostvareno.

Drevni indijski mit, kao i novela Tomasa Mana "Zamijenjene glave" poslužile su kao inspiracija za nastanak komične opere "Dve glave i devojka" afirmisane kompozitorke na domaćoj i svjetskoj sceni Isidore Žebeljan i takođe uspješnog libretiste Borislava Čičovičkog.

Fino, suptilno satkana predstava Jagoša Markovića zasnovana je na inspirativnom, svevremenom predlošku i odličnoj, ubjedljivoj igri glumaca, za šta druga scenska rješenja adekvatno predstavljaju diskretan i funkcionalan okvir, zbog čega je možemo smatrati uspješnom, iako je lišena upečatljivijeg rediteljskog rukopisa.

U okviru Budve Grad teatra na novoj sceni “Vještica” (4. jula 2016. godine) izvedena je predstava „Jesenja sonata“ Ingmara Bergmana u režiji Jagoša Markovića.

Dramski tekst „Šćeri moja“ Maje Todorović, polazeći od istorijske, dokumentarne građe o crnogorskom knjazu Nikoli Petroviću i njegovoj porodici, inteligentno, subverzivno i podsticajno tretira temu opresivnog i isključujućeg odnosa krajnje patrijahalnog, a time nužno i krajnje zaostalog crnogorskog društva prema ženama.