Pokušaj spoja Joneksove težnje za „predstavljanjem nepredstavljivog“ osjećaja besmisla i apsurda, i bokeške „fjake“ rezultovao je predstavom prilično razvodnjene atmosfere.

„Ujka Vanja“: Crnogorsko narodno pozarište; Anton Pavlovič Čehov, „Ujka Vanja“; red. Mirko Radonjić

Tok priče prekida se brojnim i raznovrsnim intervencijama koje dekonstruišu realnost ovog teksta.

Ovaj komad sa psovanjem, pjevanjem, pucanjem i lelekanjem, koji se suštinski ne bavi ničim, ne predstavlja kvalitetan materijal za građenje čak ni neke iole zadovoljavajuće komercijalne predstave.

Međutim, izostanak univerzalnih značenja manji je problem ove predstave. Veći problem je nedostatak odmaka prema ozbiljnim klišeima i predrasudama.

Ovo je korektna režija u funkciji poetski i značenjski sadržajnog teksta koji se ne tiče samo borbe za roditeljstvo već se bavi i gubitkom ličnog identiteta i integriteta u odnosima koje gradimo.